Deze pagina is vertaald met behulp van AI en machine learning.

(Pocket-lint) - De originele Mirrors Edge, uitgebracht in 2008, was de belichaming van een Marmite-game. Ondanks dat het een buitensporige hoeveelheid flagrante tekortkomingen had en niet bijzonder goed verkocht, slaagde het er toch in om een gepassioneerde cult-aanhang te genereren.

Het was gemakkelijk genoeg om te zien waarom: Mirrors Edge durfde anders te zijn, zijn gameplay baserend op free-running maar toch vanuit een first-person perspectief, gecombineerd met een prachtige Scandinavische kunststijl plus een zeer aantrekkelijke hoofdrolspeler, Faith.

Kan de opvolger, Mirrors Edge Catalyst, de zwakke punten van zijn voorganger uitroeien en Mirrors Edge tot een topfranchise maken?

Mirrors Edge Catalyst review: Stockholm-syndroom

Catalyst heeft zeker een goede steek. Misschien wel het meest flagrante nadeel van het origineel, de lineariteit met één pad, is vervangen door een open wereld die je op je gemak kunt doorkruisen.

En dat heeft mogelijk het domino-effect dat een andere klacht wordt geëlimineerd: dat het origineel veel te kort was. Catalyst zit vol met zijmissies en uitdagingen, heeft een online component die veel replay-waarde toevoegt. Hoewel je in totaal slechts ongeveer 9 uur nodig hebt om het spel uit te spelen.

Wat Catalyst echt onderscheidt van andere games, is hoe het eruit ziet. Het speelt zich af in de verbazingwekkend uitziende Glass City, die veel te ongerept lijkt om daadwerkelijk inwoners te hebben, en laat er geen twijfel over bestaan dat de game-ontwikkelaar, DICE, gevestigd is in Stockholm, Zweden. Er is weer de Scandinavische kunststijl, die we wel leuk vinden. Het is misschien wel de eerste game die je moet kopen als je een Wallpaper-abonnee bent. We maken grapjes.

Catalyst overtreft ook zijn voorganger door je meer het gevoel te geven dat je betrokken bent bij wat er gaande is in Glass City, wat een behoorlijk dystopische plek is - ook al breng je het overgrote deel van het spel op de daken door.

Mirrors Edge Catalyst review: tot niet goed

Het verhaal begint met Faith die wordt vrijgelaten uit een jeugdgevangenis. De eerste tussenfilmpjes zullen een snaar raken bij millennials: ze krijgt te horen dat ze 14 dagen de tijd heeft om een baan te vinden, anders wordt ze weer opgesloten.

Gelukkig zijn haar oude hardlopercollegas er om het implantaat te verwijderen, zodat ze kort kan zien wat de werknemers zien - een wirwar van advertenties en propaganda die rechtstreeks naar hun visuele cortex wordt gestraald.

EA

Maar al snel hervat ze haar oude leven als freelancer en algemene huurdief, waarbij ze weer contact maakt met mentor Noah, plus verschillende rivaliserende hardlopers en bijbehorende hackers, evenals misdaadbaas Dogen, aan wie ze geld verschuldigd is.

Qua verhaal zijn er enkele interessante aspecten, maar te veel ervan worden aangeraakt en vervolgens verlaten. Aan het begin van het spel vindt te veel plotvorming plaats, afgewisseld met een aantal vrij triviale, tutorial-achtige missies, dus Mirrors Edge: Catalyst heeft een absolute leeftijd nodig om op gang te komen. En in een relatief korte game die de balans opwerpt.

Mirrors Edge Catalyst review: doorzettingsvermogen beloond

Het is echter de moeite waard om door te zetten, want er is veel voldoening te vinden. Faith heeft een aantal fantastische bewegingen (die worden toegevoegd naarmate je een level omhoog gaat), en als je haar langs een route laat stromen die wordt aangegeven door haar rode "runners vision", kan dat een geweldig gevoel zijn.

Je zult echter momenten tegenkomen waarop wat lijkt alsof het een ongecompliceerde beweging zou moeten zijn, dat niet blijkt te zijn (meestal, tenminste op niet-kritieke momenten), wat ertoe kan leiden dat ze herhaaldelijk naar haar dood stort. Catalyst is zwaar gecontroleerd, dus je wordt niet echt gestraft als je doodgaat. Als je het soort gamer bent dat vindt dat je gestraft moet worden als het personage dat je bestuurt sterft, zul je Mirrors Edge: Catalyst haten.

EA

Deze keer zijn er tal van verhaalmissies en zijmissies van verschillende typen - bijvoorbeeld het leveren van kwetsbare goederen of tijdritten die je zelf kunt ontwerpen en samen met andere uitdagingen in het spel kunt plaatsen. Bovendien zijn er controle- en beveiligingschips die u kunt verzamelen (waarmee u XP kunt verdienen).

Maar verreweg de beste missies zijn de Grid Nodes: torens bewaakt door lasers die je moet uitzoeken hoe je ze moet beklimmen. Ze bewijzen dat first-person platforming prachtig werkt, en overtreft de meeste verhaalmissies.

Mirrors Edge Catalyst review: onhandige gevechten

Later in het spel wordt het heet als Kruger Security zich richt op Faith en haar vechtmotor meer in het spel komt. Maar haar melee-vaardigheden zijn een allegaartje. Als je haar in een reeks aanvallen kunt laten lanceren door tegen vijanden te springen, te glijden en te mantelen, voelt de actie snel en responsief. Maar als ze oog in oog staat met vijanden, voelt de procedure vreemd zwaar aan.

EA

In wezen moet je constant opzij stappen en dan trappen - wat een beetje onvergeeflijk is voor een spel waarin de hoofdrolspeler letterlijk overal naartoe rent, zelfs door gesloten deuren, dankzij een vrij uitstekende onderarm-slam-beweging. En zelfs als je sterft door toedoen van K-Sec, wordt je op geen enkele manier bestraft, behalve dat je een laadscherm moet doorstaan.

Het upgradepad van Faith is ook niet overtuigend. Je kunt vaardigheden en handige items toevoegen, zoals een grapple via vier categorieën: beweging, gevechten, uitrusting en vaardigheid. Maar de meeste van de laatste twee blijven op slot tijdens de eerste helft van het spel, en je krijgt vaak nieuwe moves in verhaalmissies in plaats van ze te moeten verdienen. RPG-enthousiastelingen zullen het gevoel hebben dat ze een vrij eenvoudig upgradepad heeft.

Conclusie

Mirrors Edge Catalyst heeft dus verschillende klachten, maar ze doen niet helemaal af aan het plezier van Catalyst. Het is zonder twijfel veel leuker en, cruciaal, substantieel dan de eerste game.

Hardcore gamers zullen die tekortkomingen echter opmerken en met afkeer reageren, op vrijwel dezelfde manier als bij Mirrors Edge. De beste gameplay is ook verborgen in zijmissies, en de belangrijkste mechanismen, zoals het vechtsysteem, zijn gewoon uitgeschakeld.

Wat een beetje frustrerend is, want Catalyst benadert grootsheid. Het heeft een echt iconische hoofdrolspeler, die een genot is om te besturen, een ongebruikelijke gameplay en een aangeboren stijl die vrijwel alle andere games te schande maakt.

Geschreven door Steve Boxer.