Deze pagina is vertaald met behulp van AI en machine learning.

(Pocket-lint) - Het zou een grove understatement zijn om te zeggen dat games zoals Tot Dawn de mening van gamers polariseren, vooral in een tijd waarin sociale media iedereen in staat stelt gal te gieten over dingen die niet naar hun smaak zijn. En het hardcore kamp zou waarschijnlijk beweren dat Until Dawn niet eens een spel is.

Toegewijde PlayStation-bezitters zullen het echter redelijk vertrouwd vinden: net als eerdere inspanningen zoals Heavy Rain is het in wezen een interactieve film, met de nadruk op het filmelement in plaats van op de interactie.

Vreemd genoeg zou je kunnen verwachten dat het een beroep zou doen op degenen die gespeend zijn van mobiele games, wiens gameplay de neiging heeft om rustiger te zijn; degenen die non-stop actie van hun games eisen, zullen het echter met spot begroeten.

Sony

Kies je eigen avontuur

Als je eenmaal begrijpt wat Until Dawn is, maakt het indruk. Het is een vrij typische moderne horrorfilm, waarin acht nogal brutale, rechtmatige Amerikaanse laat-tiener Amerikanen samenkomen in een griezelige berghut op een besneeuwde februari, een jaar nadat een vorige reis de verdwijning van twee zussen uit de groep zag. Het wordt duidelijk dat er een soort moorddadige maniak in het algemeen heerst, en het is aan jou om zoveel mogelijk leden van de groep veilig te leiden tot de volgende dag.

Dat wordt voornamelijk bereikt door snelle keuzes te maken op cruciale punten, die (in ieder geval tot op zekere hoogte) de richting van het verhaal bepalen - Until Dawn is groot in de "vlindereffect" -theorie, waarin kleine keuzes grote gevolgen kunnen hebben.

In de loop van het spel krijg je de controle over alle personages, dus er is veel onderzoek te doen en essentiële voorwerpen te vinden, af en toe puzzels oplossen, af en toe een heel basaal spel, schieten en een aantal achtervolgingen en klimsequenties waarin de gevreesde quicktime-gebeurtenissen - getimede knopdrukken - op je worden afgevuurd.

Soms moet je de controller zelfs perfect stil houden, en vaak, als je een optie krijgt, kun je het beste niets doen. Soms kom je Native American totems tegen die een element van verzamelbaarheid aan het spel toevoegen en je voorgevoelens geven van aankomende evenementen, en er zijn bizarre sequenties met een sinistere psycholoog.

Sony

Horrorclichés ontmoeten glorieuze beelden

Het algemene gevoel is dan ook van een ouderwets point-and-click-avontuur met zeer moderne graphics en productiewaarden. En dat is waar Until Dawn echt een stempel op drukt: de filmkant van de game is een van de beste die we ooit hebben gezien.

De motion-capture, voice-acting, script en verhaallijn komen prachtig samen om nieuwe normen voor een game te stellen. Er is niet eens een hint van de Uncanny Valley - waar iets dat een beetje afwijkt, wat een realistische ervaring zou moeten zijn, verandert in een volkomen buitenaards wezen. Visueel is Until Dawn volkomen geloofwaardig en een lust voor het oog.

Het verhaal is ook behoorlijk. In het begin zijn de personages behoorlijk irritant - wat een probleem zou moeten zijn, aangezien je ze in leven probeert te houden. Maar de meesten van hen groeien op je, vooral nadat ze zijn onderworpen aan allerlei vormen van psychologische martelingen en als gevolg daarvan worden gekastijd.

Sony

De verhaallijn bouwt aanvankelijk langzaam op, maar zorgt voor een bevredigende verandering in de latere stadia, en hoewel Until Dawn niet immuun is voor versleten horrorfilmclichés - er is bijvoorbeeld een verlaten psychiatrisch ziekenhuis - biedt het genoeg echt enge momenten. En wordt helemaal gek als de dageraad nadert.

Het biedt ook veel munitie voor degenen die minachting voor games van zijn soortgenoten. Ondanks dat het een spel voor de volle prijs is (gezien de uitstekende productiewaarden, kun je zien waarom), kost een play-through je aan de buitenkant niet meer dan 7 uur. Het heeft veel herspeelwaarde als je het zo slecht speelt dat maar weinig personages het overleven, maar veel minder als je bedreven blijkt te zijn.

Conclusie

Als je een fan bent van horrorfilms en het niet erg vindt om gameplay aan het zachtste uiteinde van het spectrum te spelen, zul je versteld staan van de filmachtige ervaring tot Dawn.

Maar we kunnen niet anders dan denken dat games als Until Dawn nu door en door anachronistisch aanvoelen, vooral op consoles. Die gamers die het zullen kopen en niet het gevoel hebben dat ze zijn bedrogen, weten wie ze zijn.

Het is misschien wel het beste moderne point-and-click-avontuur dat we zijn tegengekomen, maar zijn dergelijke games nog steeds relevant in deze tijd, vooral op consoles?

Geschreven door Steve Boxer.