Deze pagina is vertaald met behulp van AI en machine learning.

(Pocket-lint) - We zullen vanaf het begin met een gewaagde claim komen, niet alleen was Batman: Arkham VR de laatste game die we zagen op de E3 van dit jaar voordat de deuren dichtgingen, het was ook de beste. Van de hele show.

Dat is natuurlijk een persoonlijke mening, en dat betekent niet dat we andere dingen op het evenement niet leuk vonden; Battlefield 1 en Zelda maakten bijvoorbeeld grote indruk. Het betekent gewoon dat niets ons zo wegblies als Warner en Rocksteadys eerste dalliantie met virtual reality.

Dit is waarom…

Omdat dit E3 was, was er niet veel van een game te zien en de twee verschillende segmenten van Batman: Arkham VR die we speelden waren meer een bewijs van gameconcepten dan de game zelf. Ze waren echter meer dan genoeg om ons ervan te overtuigen om de hoofdgame eens te proberen wanneer deze in oktober aankomt als een van de eerste reeks PlayStation VR-titels.

Het bevestigde ook onze hoop op VR als gamingtechnologie. Een paar andere ervaringen de laatste tijd hadden ons misselijk of ongemakkelijk gemaakt, waardoor we het medium in twijfel raakten. Maar het was duidelijk dat de software fout zat en als een VR-game goed is, krijg je een gevoel van onderdompeling die geen enkel ander formaat te bieden heeft.

Er waren twee verschillende secties in de demo. De eerste begint in Wayne Manor, waar butler Alfred je vertelt dat je uit de kleren van Bruce Wayne moet stappen en in de kap van de vleermuis moet gaan zitten.

De game gebruikt de PlayStation Move-bewegingscontrollers in plaats van een joypad, zodat je volledige controle hebt over zwevende handen die voor je verschijnen in de game. Hiermee ontgrendel je een piano, druk je willekeurig een paar toetsen in en begint het proces van het aantrekken van het kostuum.

Je daalt af op een liftpad naar beneden door de ingewanden van de Batcave, die prachtig en ontzagwekkend qua schaal is. Je kijkt hier evenveel rond als in enig ander spel dat we tot nu toe hebben gezien, om elk visueel signaal op te vangen.

Pocket-lint

Wanneer je eindelijk onderaan bent, begint het proces om Batman te worden, door de handschoenen aan te trekken, de kap aan te trekken en alle gadgets te testen die je op je gereedschapsriem bewaart. Het is in dit stadium meer een ervaring dan een game, maar het is nog steeds volledig meeslepend, vooral voor Batman- en stripfans.

Het volgende gedeelte neemt je mee naar een grimmig steegje, waar ex-partner en vriend Nightwing dood ligt. Ja, we zeiden net dat Nightwing is vermoord. We waren net zo geschokt.

Het is aan jou om een aantal aanwijzingen op de plaats van de misdaad te verzamelen om het onderzoek vooruit te helpen.

Regelmatige spelers van Arkham-spellen zullen de oefening herkennen: scan het lichaam en spoel vervolgens vooruit of terug door een re-enactment van wat er gebeurde om erachter te komen waarom Dick Grayson op een bloedige hoop ligt. Het enige grote verschil is dat je midden in de actie zit. Letterlijk.

Terwijl je door de gebeurtenissen draait, op zoek naar sleutelmomenten in het gevecht met een onbekende aanvaller, gaan Nightwing en een avatar naar hem om je heen. En aangezien ze jouw lengte zijn, is het zeker een surrealistisch en opwindend moment.

Als je eenmaal de relevante aanwijzingen hebt gevonden, die uiteindelijk leiden tot de mogelijkheid van een getuige, eindigt de demo in wezen. Je mag je enterhaak echter wel eerst gebruiken op een zwevend vliegtuig.

Eerste indrukken

In tegenstelling tot sommige VR-games die we in het verleden hebben geprobeerd, en we kunnen niet wachten om te voltooien, was de Batman: Arkham VR-ervaring voor E3 te kort - in die zin dat we niet wilden dat er een einde aan kwam. We zaten ongeveer 15-20 minuten in de headset, voelen we, hoewel we niet 100 procent zeker kunnen zijn.

Er zijn enkele dingen die verder moeten worden onderzocht wanneer we de game volledig beoordelen. De bewegingsmechanica is bijvoorbeeld gebaseerd op knipperende hotspots, in die zin dat je naar een doel op het scherm kijkt, op de knop drukt en direct naar die positie gaat. Dat neemt het plezier van het slingeren over de daken weg, maar voorkomt ook bewegingsziekte.

We zouden ook graag willen zien of er meer aan de hand is dan fundamenteel onderzoek, CSI-dingen.

Maar voorlopig verlieten we dit jaar voor de laatste keer de E3 met een stralende glimlach op ons gezicht. En dat moet een goede zaak zijn.

Geschreven door Rik Henderson.